فعلن بینام

...

felanbinam — Fri, 17 Jul 2009 02:04:18 GMT

خدایا! فتنه فزونی گرفته است،بلا بزرگ شده است و آزمایش شدت یافته است.

خدایا! اسرار هویدا شده است و رازها برملا شده است و پرده ها افتاده است.

خدایا! زمین تنگی می کند و آسمان خودداری.

خدایا! و در این حال و روز ،شکایت جز به تو،به کجا می توان برد؟جز بر زانوی تو،سر بر کجا می توان نهاد؟جز به ریسمان تو،به کجا می توان آویخت؟جز در پناه تو،کجا می توان سکنی گزید؟و جز بر تو،بر که می توان تکیه کرد؟

خدایا! در سختی و آسانی تکیه گاه جز تو کیست؟و پناهگاه جز سایه سار مهر تو کجاست؟

خدایا! بر پیامبرت محمد و آل او درود فرست،آنان که اطاعتشان را بر ما فریضه شمردی و بدین سان،شأن و منزلتشان را به ما شناساندی.

خدایا! تو را سوگند به حق این عزیزان که باران گشایشت را بر ما ببار و از آستان فرجت نسیمی بر این دلهای خسته جاری کن.

خدایا! طاقت تمام شده است.شکیب سرآمده است،کارد به استخوان صبوری رسیده است.

خدایا! هم الان ما را برهان.رهانیدنی به سرعت برق نگاه یا کمتر از آن.

ای پیامبر! ای وصی! ای علی! ای محمد! یاری ام کنید که شمایید یاوران من و دست اضطرار مرا در پناهگاه دست خویش بگیرید که دستی چنین با کفایت تنها از آن شماست.

مولای من! امام زمانم! این تو و این دستهای استیصال من! این تو و این فریاد استغاثه من! این تو و این چشمهای اشکبار من!

به فریادم برس! مرا دریاب!

دعای فرج امام زمان(عج)

ترجمه سید مهدی شجاعی

پ.ن : فعلن بینام در سالروز تولد دو سالگیش متوقف میشود !

معنی و مفهوم این جمله این است که اینجا دیگر بروز نخواهد شد !

ربنا

felanbinam — Thu, 18 Jun 2009 12:16:18 GMT

ربنا !

افرغ علینا صبرا،

و ثبت اقدامنا

و انصرنا

علی‌القوم‌ الکافرین

روز های خوب

felanbinam — Mon, 08 Jun 2009 03:58:18 GMT

روز های خوب !!!

امشب باران گرفت !

همین سر صبح بود که شکایت تابستان را به تو کردم

گفتم تابستان که میشود نگرانم انگار یکی دنبالم میکند دست و پایم را گم میکنم . تابستان که میشود گرم میشود نفسم میگیرد . تو هم نفست میگیرد سرفه می کنی .

باران تابستان ، توت های رسیده را میریزاند . بد خلق است . مثل این روزها ، فحش میدهد !

فصل های دیگر هم همین است .

بهار که خارش میآورد

پاییز کسل است

زمستان هم خموده

مگر نیست ؟

یکی دو روز سال خوب است به علاوه ی روز هایی که کنار همیم

خیلی وقت است روز خوبی نداشته ایم ، نداشته ام !

روز ها و ماه ها و مدت هاست که خیالم هم تا خیالت نیامده !

امروز به سها میگفتم اگر از کسی متنفر باشم دلیل نمیشود که دوستش نداشته باشم دلیل نمیشود که عاشقش نباشم !

" آهن با آهنربا چنین گفت : از تو از همه بیش بیزارم زیرا جذب میکنی ولی چندان توانا نیستی که به خود بکشانی "

اگر به کسی هیچ حسی نداشته باشم نسبت به او بی تفاوط خواهم بود .

هیچ گاه از کسی که نسبت به او بی تفاوطم نفرتی نخواهم داشت .

اگر از کسی متنفر باشم و لعنتی خطابش کنم و نامه دهم فحشش بنویسم معنایم این است که علاقه ام به او از همیشه بیشتر شده و دیگر خطرناک است ، ترس ناک است ، ویران گر است .

مثل روزی هایی که خیلی آن را گفته ام . روز هایی که با دختر جوانی مینشستم روی نیمکت بهمن کوچک میکشیدیم او توت کال میخورد و من نگاهش میکردم میگفتم دلت درد میگیرد . امروز نسبت به او بی تفاوطم و تنها فضایی از خاطرات ذهنم را به خود اختصاص داده .

هیچ کار به خصوصی نمیکردیم . مهم ترین کار من این بود که نگاهش کنم و به خاطر بسپرمش برای شب های تنهاییم و این را بعد ها فهمیدم !

"من و من همواره با یکدیگر غرق گفت و گوییم . اگر یک دوست در کار نباشد ، این را چگونه تاب میتوان آورد ؟

برای خلوت نشین ، دوست همیشه نفر سوم است . نفر سوم کمربند نجاتی است که نمیگذارد گفت و گوی آن دو دیگر به ژرفنا فرو رود .

آه ، چه بسیار ژرفنا ها که برای خلوت نشینان هست . از این رو چنان مشتاق یک دوست و بلندی اویند "

سها متوجه حرف هایم نشد

این بار که ببینمش برایش مثال میآورم . میگویم اگر به معشوقت ابراز علاقه کنی و او در مقابل تو را از محبت منع کند و روی خوش نشان ندهد چه حالی میشوی ؟

از او متنفر خواهی شد

ممکن است در سر اندیشه ی قتلش را پرورش دهی

ممکن است به او شلیک کنی

تو چرا از کس دیگری اینقدر متنفر نیستی ؟

چرا نمیخواهی به من شلیک کنی ؟

تو عاشق اویی و این نفرت فاصله ی چندانی با آن ندارد !

بماند

راستی خیلی وقت است روز خوبی نداشته ایم

عادت کرده ام به این روز ها

ترکش کنم مریض میشوم . میدانی !

پ.ن : من فقط دیدگاهمو در مورد رابطه ی عشق و نفرت نوشتم و بیان تیپ شخصیتی فرد مهر طلب بین تیپ های سه گانه ی شخصیتی . به خودت نگیر !

پ.ن : لطفن کسی غلط دیکته ای نگیره .

دوست دارم متفاط رو اینجوری بنویسم قبلن هم این کارو کردم !

داستان خواندنی (قسمت 3 )

felanbinam — Sat, 06 Jun 2009 02:42:18 GMT

یک داستان بسیار خوب و خواندنی :

( قسمت ۳ - قسمت آخر )

پینوشت ۱ : قسمت دو را اینجا بخوانید

پینوشت ۲ : دانلود

مهربان ترین خدا

felanbinam — Mon, 25 May 2009 11:26:18 GMT

مهربان ترین خدا !

هه !

خدا قول داده به جای همه چیز یک باغ زیبا در بهشت به من بدهد !

باغ زیبای بهشت را میخواهم چه کار

بهشت خلاصه ی شادمانی چشم های توست

نعنا راست میگفت :

"همه ی هستی من درد آلود همین مسائل کوچک است

چیز هایی که هر آدمی به سادگی از پسشان بر میآید

و من باید مثل خر گیر کنم در همان خم اول یا دوم

سهمم نداده اند انگار لحظه ای آسایش

مگر به خواب یا به عالم مرگ"

1 – چه وقت یکدیگر را باز خواهیم دید ؟

هنگامی که رعد و برق یا بارانی باشد ؟

2 – وقتی که آشوب پایان یافته و نتیجه ی شکست یا پیروزی جنگ

معین شده باشد .

3 – پس قبل از غروب آفتاب خواهد بود .

1 – محل ملاقات کجا باشد ؟

2 – در بیابان پر از خار .

3 – در آنجا مکبث را خواهیم دید .

1 – الان میآیم ای گربه ی خاکستری !

2 – وزغ مرا صدا میکند !

3 – الآن

همه – آنچه زیبا باشد برای ما پلید ، و آنچه پلید باشد برای ما زیباست ،

پس از میان مه و غبار و هوای آلوده به پرواز در آییم

شعر

felanbinam — Fri, 15 May 2009 11:23:18 GMT

شعر !

هلیا !* میان بیگانگی و یگانگی هزار خانه است . آن کس که غریب نیست شاید دوست نباشد . کسانی هستند که ما به ایشان سلام میگوییم و یا ایشان به ما . آن ها با ما گرد یک میز مینشینند . چای میخورند ، میگویند و میخندند . (شما) را به (تو) و (تو) را به هیچ بدل میکنند . آن ها میخواهند که تلقین کنندگان صمیمیت باشند . مینشینند تا بنای تو فرو بریزد .مینشینند تا روز اندوه بزرگ . آنگاه فرا رسنده ی نجات بخش هستند . انچه بخواهی برای تو میآورند . حتی اگر زبان تو آن را نخواسته باشد . و سوگند میخورند که در راه مهر ، مرگ ، چون نوشیدن یک فنجان چای سرد کم رنج است . تو را نگین میکنند در میان حلقه ی گذشته هایشان جامه هایشان را میفروشند تا برای تولدت دسته گلی بیاورند و در دفتر یاد بود هایشان خواهند نوشت . زمانی فدا کاری ها و اندرز هایشان چون زورقی افسانه یی ، زربه های تند توفان را تحمل میکند . آن توفان که تو را ( پروانه های خشک شده و گل های لا به لای کتابت را ) در میان گرفته است . آن ها به مرگ و روزنامه ها می اندیشند . بر فراز گردابی که تو واپسین لحظه ها را در آن احساس میکنی میچرخند و فریاد میرنند : من! من! من! من!

باید ایشان را در آن لحظه های دردناک باز شناسی . باید که وجودت در میان توده ی مواج و جوشان سپاس ، معدوم شود . باید که در گلدان کوچک دیدگان تو باغ بی پایان « هرگز از یاد نخواهم برد » بروید . آن گاه دستی تو را از فنا باز خواهد خرید . دستی که فریاد میکشد : من! من! من! و نگاهی که تکرار میکند : من!

از یاد مران که اینگونه شناسایی ها بیشتر از عدوات ، انسان را خاک میکند . مگذار که در میان حصار گذشته ها و اندرز ها خاکسترت کنند . بر نزدیک ترین کسان خویش ، آن زمان که مسیحا صفت به سوی تو میآیند بشور ! تمام آن ها که دیوار میان ما بودن ، انتظار فروریختن ، عذابشان میداد . کسانی بودند که میخواستند آزمایش را بیازمایند . اما من از دادرسی دیگران بیزارم هلیا . در آن طلا که محک طلب کند شک است . مهر ، آن متاعی نیست که بشود آزمود و پس از آن ، زربه ی یک آزمایش به حقارت آلوده اش نسازد . عشق جمع اعداد و ارقام نیست تا بتوان آن را به آزمایش گذاشت ، باز آن ها را زیر هم نوشت و باز آن ها را جمع کرد .

آنچه من میشنیدم آنچه میگفتند نبود .

* از (بار دیگر شهری که دوست میداشتم )

دخترک با کاموای رنگی دستبند درست میکرد

زن جوان داستان میفروخت

پیرزن دعا مینوشت

پسرک تیر اندازی میکرد

مرد جوان میجنگید

پیر مرد تریاک میکشید

هیچ دروغی در کار نبود

هیچ شعری نوشته نشد

منطقه ی شکار ممنوع

felanbinam — Sat, 25 Apr 2009 02:25:18 GMT

منطقه شکار ممنوع !

به رضا صدیق

به مناسبت شهادت پر افتخار هفته نامه ی سینما

هرشب ما را با چاقو نیمه جان میکنند میروند . همان چاقوی دسته سیاه آشپز خانه که کمی از دسته اش هم شکسته همان چاقو که در نوشابه هم میشود باهاش باز کرد . شاید هم یک چماق . چکار دارید . رضا میداند !

آن روز ها که دوره ی راهنمایی با رضا همکلاس بودیم یک آقا معلم داشتیم دیوانه سر کلاس (یک شب آتش) شهرام ناظری را میگذاشت میگفت گوش دهید بعد بنویسید چه گفت . آخرش میخواند : مرد را دردی اگر باشد خوش است ... درد بی دردی علاجش آتش است

نمیدانم کجای کار را اشتباه رفتیم که هم درد کشیدیم و هم به سوختن عادت کردیم !

رضا برای برادر کوچکش نوشته بود : ( آنقدر بزرگ شو که دست هیچ کس به تو نرسد )

آن روز ها بعد از نماز جمعه یک نوجوان یک بغل هفته نامه میگرفت دستش صدایش را کلفت میکرد فریاد میزد : ( شماره ی جدید نشریه ی جبهه ) یکی از تیتر هایش را خوب به یادم هست وقتی که آقا از ثروت های باد آورده حرف میزد ، نوشته بود : ( عده ای را بنز ها بلعیده اند ! )

بعد ها که فشار بیشتر شد ( لکم دینکم ولی دین ) را بر سرمان کوبیدند بلند تر فریاد زدیم که دین ما و شما فرقی با هم ندارد چیزی که اهمیت دارد راه هایی است که به آنجا میرسند

یک روز که نوجوان بودم ، لباس نظامی پوشیده بودم ، دست و پایم را گم کردم ، همه رفتند من جا ماندم دو کوهه . این اتاق ها و راهرو ها و راه پله های متروک پادگان را همین طور برای خودم میگشتم و خاطره های بزرگتر ها را که از آن روز ها میگفتند مرور میکردم . مراقب بودم که همه جا با حظور قلب راه بروم و تمام حواسم جمع بود که همیشه اش وضو داشته باشم . برای خودم بازی میکردم که مثلن اینجا گردان فلان ساکن است و دارند با هم شوخی میکنند میخندند . در آن یکی اتاق فلان گروهان دارند عاشورا میخوانند و حالا به ( انی سلمن لمن سالمکم ) رسیده اند . همینطور راه میرفتم و میگفتم که کجا چطور میشود کجا چطور میشود تا کم کم غروب شد تاریک شد صدای شغال آمد ترسیدم . کم کم فهمیدم که جا مانده ام همه رفته اند گم شده ام . سرد شده بود . خیلی سرد شده بود . خیلی هم دستشویی داشتم . کم کم خودم را این همه راه تا دژبانی پادگان رساندم که یکی دو سه تا سرباز آنجا بودند فهمیدند جا مانده ام بخاری را برایم تند تر کردند و گفتند صبح با ماشین پادگان میبرندم تا محل استقرار باقی . برای اینکه خوشحال شوم کلاشینکفشان را دادند بازی کنم . خشابش را در آورده بودند . پرسیدم دستشویی کجاست . گفتند اینجا دستشویی ندارد . دژبانی بالای یک پل بود که از زیرش قطار رد میشد . قطار که رد شد چقدر از آن خاطرات بزرگتر ها که تعریف کرده بودند از این قطار ها و رزمنده های داخلش یادم آمد . انگار همه ی آن رزمنده ها را میدیدم که دارند ( سوی دیار عاشقان ) میخوانند . باز پرسیدم دستشویی کجاست . آن گوشه ی پل یک جا را نشانم دادند که دو تا دیوار شاید پارتیشنی با زاویه ی مثلن سی و پنج درجه یک مثلث را درست کرده بود که یک ضلعش را هم نرده های پل تشکیل میداد . گفتند که دستشویی ته پادگان است ما اینجا را درست کرده ایم برای اینکه تا آن ته نرویم . صبر میکنیم هر وقت که قطار داشت از زیر پل رد میشد سر پا میشاشیم روی قطار . بعد همه بلند بلند خندیدند .

آن شب همان طور که به خاطرات بزرکترها فکر میکردم ، تا صبح دستشویی ام را نگه داشتم و تا وقتی که در پادگان ماندم با وضو بودم .

حالا ده دوازده سال از آن روز و بیست و چند سی سال هم از جنگ میگذرد و بعضی ها هنوز در دلشان مانده که چرا بعد از قطعنامه کسی به استقبالشان نیامد روی سرشان نقل و گل بریزد. بیست و چند سی سال از جنگ میگذرد و بعضی ها حفظ ارزش های دفاع مقدس را با حفظ المان های دفاع مقدس اشتباه گرفته اند !

من سال 64 در تهران به دنیا آمدم و در شهرک آپادانا در آپارتمان بزرگ شدم . هنوز که هنوزه بهترین خاطرات زندگی ام خاطرات زمان موشک باران است . رادیو که آژیر قرمز میکشید مادرم از ترس برای اینکه ما نترسیم از موشک باران ، اسباب بازی و خوراکی برایمان میآورد در راهروی خانه ، همه ی چراغ ها را خاموش میکرد و مینشست با هم بازی میکردیم . این تمام خاطره ی من از هشت سال دفاع مقدس است .

حالا بزرگ شده ام . بیست و چند سال گذشته است . ادبیات نمایشی میخوانم . تئاتر کار میکنم . فیلم میسازم . امروز با تابیری که آقایان از ارزش های دفاع مقدس دارند باید بروم در فیلمم تبلیغ خاله بازی بکنم آن هم با چراغ خاموش ! بعد هم هی بگویم من نشریه ی شلمچه و جبهه فروخته ام ، دو کوهه بوده ام ، نماز جمعه میروم ! ماه رمضان ها روزه میگیرم! ، قرآن میخوانم! هیئت میروم! ، یا حسین (ع ) میگویم! و ....

آری برادر اینچنین است . در فیلمم تبلیغ خاله بازی میکنم اصلن هم لازم نیست که سواد سینمایی داشته باشم ساختار درام را بشناسم یا حتی مثلن فرق تیپ و شخصیت را بدانم اگر هم در دانشگاهی جایی کسی ازم در باره ی تیپ و شخصیت در فیلمم پرسید بگویم ( تیپ خیلی خوب است چاپلین هم تیپ ساز بزرگ تاریخ سینماست !!! )

یا مثلن اگر نشریه ای ، هفته نامه ای چیزی در باره ی سواد سینمایی ام ازم پرسید بگویم ( چند تا کتاب سینمایی هم خوانده ام !!! )

میبینی رضا !

هر شب ما را با چاقو نیمه جان میکنند و دردی روی باقی درد ها میگذارند .

میدانم که هر بار شهادت تو را نیرومند تر میکند

با سعادت زندگی کن و با سعادت بمیر

شب و قطار و مداد رنگی و چشم ها

felanbinam — Mon, 13 Apr 2009 16:18:18 GMT

شب و آفتاب و قطار و مداد رنگی و چشم ها !

آن شب آرام بود . هم شب آرام بود هم او . هم قطار . هم او . دو تا قطار داشتند آرام از دو طرف رد میشدند . وقت کافی بود برای این که مرد آرام قطاری که میآمد به زن آرام قطاری که میرفت با اشاره ی چشم سلامی بدهد . مخصوصن حالا که بخار روی شیشه ننشسته بود و آفتاب بود .

مرد آرام قطاری که میآمد به فکر این بود که ای کاش آفتاب باشد و نور به اندازه ی کافی باشد تا بتواند به خوبی از نزدیک نزدیک سیاهی دایره ی وسطی چشم زن را ببیند و تا دفعه ی دیگر به خاطر بسپارد و زن آرام قطاری که میرفت به فکر این بود که کاش شب آرام باشد و بیشتر و بیشتر طول بکشد تا از کدام رنگ مدادش برای تحریک بیشتر مرد استفاده کند .

قطار آنقدر آرام حرکت کرد که زن تمام رنگ ها را امتحان کرد و شب تمام شد و قطار آنقدر آرام حرکت کرد که مرد هر چه دلش خواست سیاهی وسطی چشم زن را نگاه کرد و آفتاب کمرنگ شد .

حالا زن در انتظار یک روز آفتابیست برای تماشای چشمان مرد و مرد در انتظار یک شب طولانیست برای امتحان این همه رنگ .

قطار با سرعت پیش میرود و شیشه ها بخار کرده اند .

این را همه نخوانند . فقط برای یک نفر !

باز گفتی آخرش چی ؟!

آخرش همین است جان دلم . آخرش همان اولش است همان وسطش آخرش همان آخرش است عزیزم !

بیا اینجا که من ایستاده ام بایست . حالا آن پشت ریل ها را ببین . آن ورش را هم ببین . آن ور و آنورش را هم.

مگر نگفتی گاهی آدمی مومن است در سرمای بی یاوری و خود هم نمیداند . مثل لیلای بی مجنون و عاشق بی معشوق ؟

حالا که نشسته ای اینجا پس چرا به فکر منی ؟

مگر قرار نشد همراه شویم ؟

نمیبینی من دارم میروم ؟

باز بگو آخرش !

آیینه های شکسته را که نوازش کنی دستت زخم میشود خونی میشود رفیق ، عزیز

آیینه ی شکسته را فقط باید تویش هزار تا از خودت ببینی و رد شوی بروی !

هزار تا از آن هایی که .........................

نه آن هایی که هزار و چند بار برای کسی میمیرند . ای مذهب پزیرنده !

همان روز ها مگر با کاسه ام نیامدم در خانه ات ایستادم دستت را گرفتم گفتم که از این ور که بیایی یک حوض دارد از این ور که بیایی اتاق فلان است اینجا پله دارد اینجا چه دارد اینجا چه دارد خوب مگر نخواندی ؟ هنوز هست . برو بخوان .

باز میگویی برای هیچ چیز هیچ کس صدایم نکرد ؟ هیچ کس صدایم نکرد ؟!

آفتاب که از بند رختت آویزان شد به عطر تن تو چه کار داشت عزیزکم !

اصلن به رخت تو چه کار داشت

آفتاب میاید و میرود

از مطهرات است . هر بویی را میبرد . مگر تنت چه عطری داشت از اول که حالا ندارد !

باز بنشین حساب آخرش را بکن که تنت اول چقدر عطر داشت بعدش چه شد حالا به کجا رسید و آخرش ....

آخرش همین است جان دلم . آخرش همان اولش است همان وسطش . آخرش همان آخرش است عزیزم !

من شاخ گاو را ول کرده ام

اصلن زمین نچرخد

بچرخد

به من چه

به کپرنیک چه !

به بطلمیوس چه !

چشم های گاو را ول کرده ای چسبیده ای به شاخش !

چقدر دلم ریحان میخواهد .

از آن ریحان های زیر گذر امام زاده

که پیر مرد عبوس فریاد میزند و وقت مرگش که فرا میرسد نگاه میاندازد به ساعتش !

اگر امشب هم بگذرد و کسی ما را نکشد !!!

چه میدانم عنوانش را !

felanbinam — Sat, 21 Mar 2009 23:45:18 GMT

چه میدانم عنوانش را !!!

ای خدای مهربان که میدانم همین نزدیک ها نشسته ای

و داری سیگار میکشی

سال نو مبارک

میگویند لحظه ی سال هر چه از تو بخواهند همان میشود

من یک نخ از آن سیگار ها میخواهم که میکشی

میگوید "لعنتی بس است دیگر"

میترسم

از این نوشته ها

از این عکس ها

از این دیوانگی ها

حتا از توت کال !

میخواست بنویسد از نیمکت و شال هم !

هنوز بهمن میکشد

میگوید میکشم

من که نشد ببینم !

از آن کتاب فروشی میآمد پایین ، من میرفتم بالا

کمی همراه شدیم

همین !

باز که دیروز قهوه ام را خواندم نوشته بود "فراموشش کن"

آن روز ها من و او را با هم بالای سن نشان داده بود !

اگر بخواهم به حرف این قهوه ترک ها اعتماد کنم که نمیشود

هیچ وقت راستش را نگفته اند !

امسال را از سال پیش دوست دارم

سال گاو است

که گاو را دوست دارم

چشم هایش را

مثل چشم هایش

مثل چشم هایشان

"خورشید که از بند رخت حیاطشان آویزان شد

بی اجازه عطر تنش را گرفت"

عطر تنشان را گرفت

چقدر دوست داشتم خواجه امیری العان اینجا بود

با هم دراز میکشیدیم

سلام آخر را در گوشم میخواند

و از آن سیگار ها میکشیدیم

از هم که جدا شدیم به رسول که اولش با ما بود نوشتم :

"دیدی ؟ همان بود که میگفتم !"

گفت :

"لازم نبود بگویی ، از نگاهت فهمیدم "

گفتم :

"من هم از نگاهم فهمیدم که هنوز اوست !"

نعنا ببین چه خدای مهربانیست

دیوانه ام میکند

ببین دارد باران میآید

داریم با خدا با هم گریه میکنیم

دارم در گوشش "ایاک نعبد و ایاک نستعین" میخوانم

خوش دارد

تو هم با ما بخوان

یادت میآید :

"امشب تمام چراغ ها و

تابلو ها و

تیرها و

پلاک ها و

سایه ها و

پنجره ها

... نگرانند

مدام میجنبند .

مدام به هم میخورند .

بیرون صدا به صدا نمیرسد .

تا اینجا را دویدم .

سه بار زمین خوردم .

از خانه تا اینجا راهی نیست .

سه بار زمین خوردم"

یادت هست ؟

یادتان هست؟

تو هم با ما بخوان

عزیزم

شاید دیگر هیچ گاه

هیچ چیز

ننوشتم :

آخرین سه شنبه

felanbinam — Tue, 17 Mar 2009 02:34:18 GMT

آخرین سه شنبه

آخرین سه شنبه امسال

تصویر از ( آبرامویچ )