| تبليغات | X |
- یه بار دیگه از اول شروع میکنیم . اسم .
- بهرام
- اسم واقعیت ؟
- بهرامم
- خفه شو فقط جواب منو بده .
- بهرام سرلک
- تو 5ساله که به اتهام شرکت توی یک عملیات تروریستی زندانی سیاسی هستی و به حبس ابد محکوم شدی همه چیز رو هم رفیقات اعتراف کردن . از کجا حمایت میشدی؟
- تروریست چیه ؟ من فقط یه راننده نیسان بد بختم که الکی 5 ساله . . .
- خفه شو حیوون . بگو از کجا حمایت میشدی ؟
- بابا حمایت چیه ؟
- ساکت ، اینجا فقط من حرف میزنم . 2سال اول پروندت معلق بود تا اینکه خودت هم بالاخره دهنت باز شد و اعتراف کردی .
- خوب حالا اعترافم رو پس میگیرم .
- این یعنی قبول داری که اعتراف کردی . تو توی اعترافت اسم چند نفر رو آوردی که همدستت بودن . راجع به رضا منفرد چی میدونی ؟
- اسمش رو هم تا حالا . . .
- رضا منفرد توی بمب گذاری نارمک چه نقشی داشت ؟
- بابا من هیچی نمیدونم
- بمب رو که به رضا منفرد دادی کی ساخته بود ؟ از کی دستور گرفته بودین ؟
- با با به پیغمبر من به کسی بمب ندادم .
- قسم نخور حیوون . منفرد همه چیز رو اعتراف کرده . بمب ها رو روز هجدهم توی مترو از تو تحویل گرفته بوده .
- خوب حتما گرفته بوده .
- پس تو قبول داری که بمب هارو به منفرد دادی ؟ کی برات ساخته بود ؟
- چی دارین میگین ؟ اصلا کی تو نارمک بمب ترکیده ؟
- پس قبول داری که شمامیخواستین اون بمب توی نارمک منفجربشه ؟
- ای خداااااااا
- خفه شو آه و زاری نکن فقط حرف بزن . یالا حرف بزن
- . . .
- حرف بزن
- من دیگه هیچی نمیگم .
- مگه دست خودته ؟ یالا حرف بزن .
- من از هیچ چیز خبر ندارم .
- داری . اینجا هر چی من میگم همون درسته . بگو ؟
- . . .
- یالا وا کن دهنتو . نمیخوای کاری کنم که دیگه هیچ وقت نتونی حرف بزنی؟
- نمیتونی .
- چه غلطا ! چرا نمیتونم ؟
- شما به اطلاعات من نیاز دارید
- چه اطلاعاتی ؟ پس داری اعتراف میکنی که از همه چیز خبر داری .
- من اصلا نباید حرف....
- خفه شو حرف بزن
- م.....
- بگو
- ا....
- یا لا حیوون ما به چه اطلاعاتی نیاز داریم ؟
- من فقط یه راننده نیسانم . مکانیک خوبی هم هستم . میتونم ماشین هاتون رو درست کنم .
- پس مکانیک هم هستی . این چند تاست ؟
- ...
- یاللا ! این چند تاست ؟
- دوتا .
- خفه شو احمق . این پنج تاست .
- چند تاست ؟
- پنج تا .
- چرا ؟
- ...
- چون من میگم .
- چون شما میگید .
- آفرین . چون من میگم . مثل اینکه میخوای آدم شی . سیگار ؟
- ...
- چند دقیقه ولش کنین الان سه روزه که نخوابیده . میخوای یه چند دقیقه بخوابی ؟
- . . .
.
.
.
- که گفتی تو یه مکانیک خوبی و اون بمب رو تو درست کردی ؟
- من همچین حرفی نزدم .
- زدی . این چند تاست ؟
- . . .
- اییین چند تاست ؟
- پنج تا .
- و تو اون بمب ها رو ساختی .
- . . .
- تو اون بمب هارو ساختی و توی مترو به رضا منفرد دادی تا برای بمب گذاری نارمک ازشون استفاده کنه .
- . . .
- تو اون بمب هارو ساختی و توی مترو به رضا منفرد دادی تا برای بمب گذاری نارمک ازشون استفاده کنه .
- سوختم . چی باید بگم تا این شعله رو بگیرن اون ور ؟
- تو اون بمب هارو ساختی و توی مترو به رضا منفرد دادی تا برای بمب گذاری نارمک ازشون استفاده کنه .
- . . .
- یالا
- آآآآآآآآآآآآآآ
- تو اون بمب هارو ساختی و توی مترو به رضا منفرد دادی تا برای بمب گذاری نارمک ازشون استفاده کنه .
- شعلع رو بگیرینش اون ور .
- تو اون بمب هارو ساختی و توی مترو به رضا منفرد دادی تا برای بمب گذاری نارمک ازشون استفاده کنه .
- من اون بمب ها رو ساختم و توی مترو به رضا منفرد دادم تا برای بمب گذاری نارمک ازشون استفاده کنه .
- از کی دستور گرفته بودی ؟
- ولم کنید . هرچی میخواستین گف. . .
- بهرام سرلک تو قبل از اینکه با دستگیری کیوان پارسا دوباره پروندت تو جریان بیفته همه چیز رو اعتراف کرده بودی . حالا دوباره بگو با کیوان پارسا چه رابطه ای داشتی ؟
- خوابم میاد . . .
- با کیوان پارسا چه رابطه ای داشتی ؟ اگه با ما همکاری کنی میتونی چند دقیقه دراز بکشی . میدونی چند وقته نخوابیدی ؟
- فکر میکنم سه روز .
- توچهار روز و نیمه که نخوابیدی . اینجا کسی گذر زمان رو نمیفهمه . بعضی ها رو اونقدر نگه داشتیم که تعریف زمان رو فراموش کردند . این چند تاست ؟
- . . .
- چند تاست ؟
- پنج تا .
- و تو چهار روز و نیمه که نخوابیدی . رابطتو با کیوان پارسا بگو .
- نمیشناسمش .
- کی میشناستش ؟
- چمیدونم هر کی که شما بگین . رضا منفرد خوبه ؟
- رابطه رضا منفرد با کیوان پارسا چی بود ؟
- . . .
- حرف بزن لعنتی .
- . . .
- حرف بزن .
- . . .
- لعنتی از هوش رفت . داشتیم به جا های خوبی میرسیدیم .
- .
- .
- .
- خوب آقای بهرام سرلک . بالاخره بعد از چهار روز بهتون اجازه دادند که بخوابید . فقط به خاطر اینکه تو بازجویی قبل با ما همکاری کرده بودین . شما تو جلسات قبل گفتین که . . . هه هه چیزی نیست ، صدا مال اتاق بغله دارن دندوناشو میکشن البته فقط برای خودش چون به اون صورت و اون قالب فک اینجوری شکیل تره . ببینم فک تو رو . . . آره شما تو جلسات قبل گفتید که شما از کیوان پارسا دستور میگرفتید و بمب های ساخته شده رو برای عملیات خرابکاری به رضا منفرد میدادین . درسته ؟
- چیزی یادم نمیاد .
- یادت نمیاد . . . گفتم که چیزی نیست صدا از اتاق بغله .
- خوب چی باید بگم ؟
- فقط یک اعتراف ساده .
- من از کیوان پارسا دستور میگرفتم .
- خیلی عالی بود . بنویسید بهرام سرلک در سه جلسه بازجویی که چهار روز طول کشید به همه چیز اعتراف کرد .
* سوره مبارکه نسا قسمتی از آیه ۹۵
(این پاورقی دیگر موضوعیت ندارد . مربوط به تیتر بود که گفتند
نباشد)
پینوشت ۱ : این متن فقط یک مشق کلاسی بود . قرار بر این بود که
زبان صنفی و حزبی خاصی در آن مشخص باشد .
دوست عزیزی بعد از خواندنش بی مقدمه گفت:
«خرنشی اینو بذاری تو وبلاگت»
و من به فکر فرو رفتم . . .
پینوشت ۲ : ببخشید که طولانیست . بنده معتقدم مطلب وبلاگ نباید
طولانی باشد .
پینوشت ۳ : از شهاب هم باید اجازه میگرفتم .
پینوشت ۴ : از همه عزیزانی که وقتی رو به راه نبودم نگران شدند و
همدردی کردند ممنونم . شکر خدا فعلا بهترم .
پینوشت ۵ : تآتر ماچیسمو را دیدیم . نبینید بد بود .
ماکوندو خوب بود. ( این یه نظر شخصیه کسی ناراحت
نشه . مخصوصا تو . آره با توام دماغو )
پینوشت ۶ : تو اکنون ز عشقم گریزانی غمم را زچشمم نمیخوانی
از این غم چه حالم نمیدانی .
پینوشت ۷ : از چالاکی عزیز ممنونم و دوستش دارم .
پینوشت ۸ : پینوشت پینوشت بسه دیگه بابا چقدر پینوشت ؟
پینوشت ۹ : چیه ؟ دلم میخواد .
پینوشت ۱۰ : این هم برای اینکه بشه ده تا .
گرمه
با کلی دردسر دیگه
ببخشید
خانه ای دیوار و سقف آن ز گل
خشت روی خشت نه دل روی دل
قطعه منظوم زیرمتعلق است به مهدی زارعی ، که آن را از مجموعه غزل مرثیه
انتخاب کردم. ( البنه ایشان را نمیشناسم )
اتاق کاه گلی بود و مرد و یک گل زرد
و لحظه های پر از اضطراب و ماتم و درد
ستاره ها همه از عمق آسمان دیدند
که یک ستاره پر نور در زمین شد سرد
اتاق کاه گلی ناگهان به خود لرزید
و سقف در وسط خود دریچه ای وا کرد
دریچه پر شده بود از مه غلیظ و غبار
و یک فرشته که میگفت : پیش ما برگرد
و از دریچه غمگین گلی به بالا رفت
به روی دوش هزاران فرشته شبگرد
دریچه بسته شد و سقف جای خود برگشت
و خانه ماند و فضای گرفته ای از گرد
و بعد آن شب غمگین کسی نمیداند
کجاست قبر تو بانو ، کجاست آن گل زرد
چند سال پیش یک کلوپ طراحی میرفتم توی ده ونک . آنجا را خیلی دوست داشتم .
خیلی . این تصویر مال آنجاست . ( البته گفتن این مطلب خیلی هم ضرورت نداشت! )
دیشب آخرین فیلم مایکل مور رو دیدم . بی نظیر بود . یک مستند واقعی
شهاب حسین پور عزیز هم با گروه پارکینگ به بلاگفا ملحق شد .
چقدر نادر ابراهیمی را دوست داشتم .
(...بخواب هلیا دیر است . دوود دیدگانت را آزار میدهد . دیگر نگاه هیچ کس بخار پنجره ات را پاک نخواهد کرد . دیگر هیچ کس از خیابان خالی کنار خانه تو نخواهد گذشت . چشمان تو چه دارد که به شب بگوید؟ سگ ها رویای عابری راکه از آن سوی باغ های نارنج میگذرد پاره میکنند . شب از من خالی است هلیا . گل های سرخ میخک ، میهمان رومیزی طلایی رنگ اتاق تو هستند اما گل های اطلسی ، شیپور های کوچک کودکان . عابر در جستجوی پاره های یک رویا ذهن فرسوده اش را می کاود . قمار باز ها تا صبح بیدار خواهند نشست و دوود دیدگانت را آزار خواهد داد . آن ها که تا سپیدصبح بیدار می نشینند ستایشگران بیداری نیستند . رهگذر پاره های تصورش را نمی یابد و به خود میگوید که به همه چیز میشود اندیشید ، و سگ ها را نفرین میکند . نفرین ، پیام آور درماندگی ست و دشنام برای او برادری است حقیر ... )
از : بار دیگر شهری که دوست می داشتم
سه شنبه های نیمکتی
سه شنبه ها مدرسه هم خسته کننده بود . درس های اعصاب خورد کن . حتی یک سال سه شنبه دو ساعت ورزش داشتیم ، باز هم همان بود . سه شنبه ها با کلاس بالایی ها دعوایم میشد که من قوی ترم و من باهوش ترم و حتی من از شما بزرگ ترم .
آن هفته سه شنبه که روی نیمکت نشسته بودیم ، با لباس بلند سفید با موهای بلند سیاه چقدر خوش سیما بودی . خوب من از همان اول از مو های بلند بدم میآمد . اگر نگفته بودم برای این بود که اولین بار بود میدیدم به کسی میآید . شاید هم گفته بودم .
یک سه شنبه لعنتی مثل همه سه شنبه های دیگر .
سهم ما . یعنی . من . تنها همان . نیمکت شکسته بود . تنها ، همان ، شب . آن شب . نیمکت سالم آن طرف تر بود . یعنی اول بود . خوب بعد تر آمدند نشستند . ولی اول بود . خوب من . یعنی ما . از همان اول نیمکت شکسته را انتخاب کردیم . یعنی سهممان همان بود . سهم من .
یک سه شنبه دیگر مثل تمام سه شنبه های لعنتی .
حالا زنگ زده بودی چه بگویی ؟ آن هم این وقت صبح . باور کن تنم درد میکرد . از دم سحر که کتاب ها و لباس ها را کنار زده بودم ، دراز کشیده بودم کف اطاق ، پتو را بغل کرده بودم ، یک حوله آن ور ها افتاده بود ، نداخته بودم روی خودم و هی به خودم میپیچیدم ، تازه حالا داشت خوابم میبرد که زنگ زدی . که چه ؟ که آن شب و آن روز و آن شب ها که این طور شد و آن طور شد ، چه طور شد و چه طور شد . هر چه که شد . این همه شب گذشت ، نبودی درد کشیدم . حالا آمده ای چه بگویی ؟
چقدر آن شب به نیمکتمان لگد زدم . سه شنبه بود . پایم خرد شد . نیمکت هم . دیگر نبودی ، هیچ چیز برایم مهم نبود . از آن نیمکت لعنتی متنفرم . فرقی نمیکند ، هر وقت دیگر هم بروم آنجا همان کار را میکنم .
سه شنبه ها از همان اول لعنتی بود . همیشه درس های زجر آور و اعصاب خرد کن .
بگذار قدم زنان و شرمنده بگذرم
از ستون ساکت روزنامه عصر
در صحرای سرد آگهی
در صحرای سرد تسلیت
دخترم
به انتشار خون می نگرد
و از بلوغ و روز های عادتش می ترسد
بر من و دخترم
از پشت پنجره مان
راهی گشوده اند
تا جشن شمارش شلاق
بر پوست ابریشمین تو ، پسر عموی درختان
نگاه کن ، پسر عموی سپیدار
نگاه کن ، صدای رعشه جنگل
ما پنجره مان را گشوده ایم
تا آفتاب گل آلود را
بر آینه بنشانیم
با ما خطوط خسته ذهن دختران نا بالغ
در روزنامه های دولتی پیر می شوند
چرا که در هراس نیافتن تو ، پسر عموی گیاهان ،
می ترسم از
یائسگی درختان و دختران .
( بیژن نجدی ) از مجموعه خواهران این تابستان
تصویر از سالوادور دالی
